Mostrando entradas con la etiqueta Antonio García Teijeiro. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Antonio García Teijeiro. Mostrar todas las entradas


Que as traia de novo,

que quero berralas,

que quero dicilas

ben forte as palabras.

Levounas o vento

a cambio de nada.

Deixoume unhas follas,

rumores, borralla.

Palabras fermosas.

Palabras gastadas.

Palabras. Palabras.

No vento zoaban.

De "Na fogueira dos versos"
(ed.Xerais de Galicia)


Non é doado
     inventar
        un amor
     cando un está só.
Necesitas inventarte
        un verso,
       un verso unicamente,
        para saber
       que existen
          corazóns
que nacen
        nun libro.


Ya no soy hoja

              ni viento,

ni piedra,

ni soy el cierzo.



Ya no soy

           risa escondida,

ni nevada

          en el invierno.



Ya no soy

         calle empedrada,

ni camino

         polvoriento.


No soy hechizo de cera,

ni soy un rostro despierto.

Ya no soy pies que obedecen.

Ya sólo soy un recuerdo.